Σε έναν κόσμο για λίγους δεν χωρά κανείς (μέσα από τα συνθήματα μιλώντας)

exegersi_0-530x509-300x288Ο δρόμος έχει τη δική του ιστορία. Η ιστορία αυτή είναι ένα μίγμα αγώνων, διαμαρτυριών, διεκδικήσεων, εξεγέρσεων και επαναστάσεων. Είναι όμως και ένα πάζλ, τα κομμάτια της οποίας, αναγράφονται σε κάθε τοίχο που ο ανθρώπινος πολιτισμός σήκωσε, με αρχική πρόθεση να διαφοροποιηθεί από τα ζώα αλλά  με τελικό αποτέλεσμα να αποξενώνεται από τον ίδιο του τον εαυτό. Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί μια απόπειρα αποκωδικοποίησης της ιστορίας του δρόμου, όπως την καταγράψαμε σε τοίχους, ήτοι την διαδικασία επίλυσης του πάζλ.

Δεν υπάρχει δεν μπορώ υπάρχει δεν γαμιέται… πουτάνα λογική μας τρέλανες. Λευτεριά στα όνειρά μας. Δεν τα παρατάω, αντιστέκομαι, αμφισβητώ, διεκδικώ, αντέχω ακόμα. Προτιμώ να πεθάνω όρθιος παρά να ζω γονατιστός. Εσύ αντέχεις? Μην ξεχνάς πως το άλλο μισό της βαρβαρότητας είναι να την ανέχεσαι. Κόψε επιτέλους τα χέρια που ζωγραφίζουν εικόνες χάους και κρίσεις στον αόρατο τοίχο της συνείδησής σου. Έχουν γνωστό σκοπό να τρομοκρατούν τις ελάχιστες εναπομείναντες ελπίδες, να σου φορέσουν παρωπίδες, να σε βυθίσουν στης άγνοιας το σκοτάδι και να σε χειραγωγούν ως ένα κοπάδι.

Η ζωή μου κωμωδία και δράμα συνάμα. Χωρίς ήχο, σιωπηρά, όλοι μου λένε πως σίγουρα θα αποτύχω. Άλλοι λένε πως θα πάω μπροστά και δεν με φοβούνται, στο παραμικρό λάθος όμως πέφτουν πάνω μου και παραπονιούνται. Αφήστε με να κάνω λάθη, αφήστε με να ικανοποιήσω τα πάθη, τόσα χρόνια χύνουν πάνω μου της ιδέες τους οι άνθρωποι  και αυτό που έχω μάθει έχει ως εξής:“Σε έναν κόσμο για λίγους δεν χωρά κανείς”. Μα όλοι οι άνθρωποι είναι όμορφοι και οφείλουμε να βρούμε μια λύση. Ξεκίνα με το «δεν χρειάζεται να γαμάς τους άλλους για να επιβιώσεις». Ρομαντικός, ιδεαλιστής, ουτοπικός ε? χα χα εσείς γελάτε μαζί μου γιατί είμαι διαφορετικός, εγώ γελάω μαζί σας γιατί είστε όλοι ίδιοι. Έχεις έγχρωμη τηλεόραση μα ασρπομαύρη ζωή, πνίγεις τη μοναξιά σου σε βιομηχανίες χαμένου χρόνου (καφετέριες κλπ), λησμονάς ότι η  σκέψη και τα όνειρα δεν γίνονται ζάπινγκ.Στους ναούς της θλίψης η μιζέρια σου κλείνει το μάτι, η σιωπή κουφαίνει τη ψυχή, το φως του σκοταδιού τυφλώνει, σε ασφαλές τάφο μετατρέπεται το σώμα. Ξόδεψε και μη ερεύνα αν αυτό θέλεις, αλλά να έχεις υπό όψη σου ότι είναι επικίνδυνο να έχεις δίκιο όταν το κράτος έχει άδικο.Η μόνη λύση είναι να επιδιώξουμε το αδύνατο πριν γίνει αδιανόητο.Έχουμε έναν κόσμο να αλλάξουμε μωρό μου, όπως βλέπεις μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις και έγινε υπουργός μα οι μόνοι πιο ηλίθιοι από τους πολιτικούς παραμένουν οι ψηφοφόροι. Παράσιτα μιας χρεοκοπημένης ηθικά κοινωνίας. Δώσε επιτέλους τρόπο στην οργή και πάψε να κάνεις ότι σου λένε μερικοί. Γνωρίζεις καλά ότι δεν πρόκειται να ανταμειφτείς σε κάποια άλλη ζωή, όπως γνωρίζεις ότι ο παράδεισος είναι σε αυτή εδώ τη γη.

Δεν μπορώ να παραβλέψω ότι  κάποτε ήθελα δυο λόγια να ανταλλάξω με το θεό, και άρχισα να τον ψάχνω στον ουρανό, έπειτα από πολύτιμη προσπάθεια κατάλαβα πως βρίσκεται κάπου εδώ. Σε σένα, σε μένα, στης θάλασσας τον πυθμένα, με μάτια θλιμμένα, έτοιμο –δακρυσμένα, τα΄χει μπερδεμένα καθώς αντίσταση δεν βλέπει από κανέναν. Τα τέκνα του βλέπει αλυσοδεμένα, με χέρια κομμένα και αιματοβαμμένα, στη δυστυχία βουτηγμένα.

Υποκατάστατο της ζωής σου, η ζωή των επωνύμων. Φύλακας της μοναξιάς η τηλεόραση. Το διάλογο των παραθύρων αφουγκράζεσαι, ξεχνώντας τους χτύπους της καρδιάς σου. Αυτοί τα βρίσκουν, εσύ χάνεσαι. Βρίσκεσαι κάπου εκεί στο πουθενά που σε πέταξαν αφού το παντού δεν σε χωρά πια. Στο τέλος φοβάσαι τόσο που παραδίνεσαι. Μια τελευταία προσπάθεια, ψάχνεις απεγνωσμένα το κοντρόλ, επιχειρείς να αναλάβεις τον έλεγχο του εαυτού σου, γεμάτος ελπίδες να αλλάξει η διάθεση σου. Αλλάζεις κανάλι, αλλάζεις σταθμό, θέλεις να πέσεις στο κενό μα δεν σε αφήνουν. Τους ανήκεις, είσαι πείραμα της θεωρίας τους, είσαι εξίσωση,  με δεδομένα μέσα  από τα στατιστικά βγαλμένα. Εταιρίες μέτρησης ευτυχίας σε ρωτάνε με ποιους κάνεις παρέα το πρωί, με ποιους το μεσημέρι, και με ποιους το βράδυ. Ξέρεις για σένα, όσα λένε για σένα. Δεν κάθισες να μάθεις εσύ τον εαυτό σου. Προτιμάς να σου διδάσκουν εσένα σε σένα. Δια βίου. Σχεδιάζουν για μας, χωρίς εμάς.

Αρνηθείτε τους ρόλους που σας δώσανε. Γκρεμίστε τη σκηνή που σας έβαλαν να παίξετε. Πετάξτε τα κατασκευασμένα ομοιόμορφα  προσωπεία και τις κατασκευασμένες πανομοιότυπες συμπεριφορές. Αυτοσχεδιάστε. Αυτό που μας κάνει μοναδικούς είναι ότι μας βγαίνει πηγαίο. Θυμήσου μονάχα ότι πριν  μιλήσεις, άκου, πριν πληγώσεις, νοιώσε, πριν τα παρατήσεις, προσπάθησε, μα πριν πεθάνεις, ζήσε…

ΑΡ.ΕΝ Ρεθύμνου

Σ.Λ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s